در کسری از دقیقه!

وقتی میگن مرگ از رگ گردن به آدم نزدیکتره واقعا باید بهش عمیق تر فکر کرد. چند درصد مردم هستن که واقعا به این موضوع فکر میکنن؟ امروز صبح خیلی زود، طبق معمول هر روز از اتوبان کرج قزوین به سمت محل کار میرفتم که با یک صحنه چپی خودرو 206 و مرگ راننده و سرنشینش مواجه شدیم، اتوبان نسبتا خلوت بود و تصادفی اتفاق نیفتاده بود، بلکه ماشین ظاهرا به گارد ریل خورده و چپ کرده بود! قطعا تا لحظاتی قبل، اون راننده و همراهش هم دقیقا مثل من به فکر رسیدن هر چه زودتر به محل کارشون و شروع یک روز تکراری و معمولی دیگه بودن و تصور هم نمیکردن اون وقت روز، توی اون هوای لطیف و عالی صبح پاییز، توی اون اتوبان خلوت و با ماشینی که پراید نبوده، در آنی واژگون بشن و لحظه ای بعد، در این دنیا نباشن! چقدر فکر کردن به این موضوع و گذاشتن خودمون جای اون افراد دلهره آور و ترسناکه! همه چیز رو باید بذاری، نه اصلا فرصت این رو هم پیدا نمیکنی که همه چیز رو بذاری! بلکه اصلا فرصت نمیکنی بهش فکر کنی که چیزی رو باید بذاری و دست خالی بری! و همه اونچه که توی 40-50 سال براش تلاش کردی، حرص خوردی، نقشه کشیدی، بالا و پایین کردی و به دست آوردی رو در کسری از دقیقه باید رها کنی! دنیا همه هیچ و کار دنیا همه هیچ! ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ!