سردار سلیمانی، قهرمان ملی ایران

پریشب، بعد از یک مهمونی کوچیک، به خونه برگشتیم و در آرامش کامل به خواب رفتیم و همزمان، سردار پرافتخارمون رو توی فرودگاه بغداد با نامردی کامل به شهادت رسوندن. از امروز فیلمهای مختلفی توی شبکه های اجتماعی مبنی بر خوشحالی و شادی و پایکوبی مردم عراق و سوریه از مرگ حاج قاسم منتشر میشه و خیلی ها بر اساس همین ویدئوها و اخبار بی پایه و اساس قضاوت و تصمیم گیری میکنن! عده ای بی غیرتی و بی وفایی اعراب رو مثال میزنن و عده ای از بی چشم و رویی شون میگن! مگر هر کدوم از ما حداقل این چند سال یکی از اعضای خانواده مون برای رفتن به کربلا و نجف عازم عراق نشدن و مهمان نوازی و مردن عراقی ها برای زوار ایرانی رو به چشم ندیدن و برای ما تعریف نکردن؟ چرا عده ای سریع تبلیغات منفی رو باور میکنن و باز خودشون عامل انتشار همین فیدبک های منفی میشن؟ مگر توی مملکت خودمون عده ای نیستن که طرفدار منافقین هستن و توی شبکه های اجتماعی با وقاحت و نادانی تمام میگن ترامپ زودتر بیا کار اینارو یکسره کن! طبیعتا در عراق هم همین جمع، به فرض طرفدارای صدام یا داعش یا فرقه های دیگه هستن و طبیعیه که از آب گل آلود ماهی بگیرن و از مصیبت و داغ شیعه شاد بشن! خیلی سخته! سخت نیست بخدا غیر قابل تصوره که یک نفر چهل سال از جان خودش بگذره و در خطرناکترین جاهای کره زمین که هر لحظه امکان از دست دادن جانش هست برای امنیت من و شما بجنگه و ما اینجا بدون اطلاع و با نامردی تمام قضاوتش کنیم و منافعی که از این کار میبره رو برای توجیه فداکاری هاش مثال بزنیم! چقدر گفتیم اینهایی که میرن سوریه به عنوان مدافع حرم ماهی 4 میلیون حقوق میگیرن؟ چقدر گفتیم؟ من نمیدونم واقعا کسی که توی لبه مرگ حرکت میکنه و ماه ها و سالها از خانواده اش، اموالش، خویشانش و مملکتش دور هست، چه چیزی توی این دنیا میشه بهش داد تا ارزش جونش رو داشته باشه؟ فقط در صورتی میشه این رو توجیه کرد که طرف از جونش و مالش و خانواده اش گذشته باشه و این موضوع با هیچ قانون دیگه ای قابل توجیه نیست! سردار عزیز، از شجاعت و فداکاری و خدماتی که به این کشور کردی زیاد گفتن و حرفای من شاید خیلی تکراری باشه! ببخش من رو که بزرگترین کاری که از دستم بر میاد اینه که عکس پروفایلمو عوض کنم! خیلی ها از همین هم زورشون میاد! همیشه علی صیاد شیرازی رو یک قهرمان ملی میدونستم و توی ذهنم همون جایی رو داشت که امیرکبیر، مصدق و خیلی دیگه از قهرمانان انگشت شمار کشورمون داشتن! تو دنیای امروز به ندرت میشه قهرمان واقعی پیدا کرد که صفات شجاعت، فداکاری، از حان گذشتن، مهربانی، اخلاص، وفاداری و همه اینها رو یکجا داشته باشه! شهید صیاد شیرازی یکی از اونها بود و مدتها از شنیدن خدماتی که به این کشور کرد و شکل غریبانه ای که به شهادت رسید قلبم درد میگرفت! امروز بعد از حدود 17-18 سال از شهادت صیاد، مصیبت دیگه باعث شد تا تمام دیروز قلبم درد کنه و بغض تا شب گلومو بگیره! کاش غیر از عوض کردن پروفایل کار دیگه ای از دستم بر میومد! سردار سلیمانی عزیز، قسم میخورم تا زمانی که زنده هستم از فداکاری هات، اخلاصت، دلسوزی و مهربانیت و همه صفات خوبی که برای این مملکت به جا گذاشتی یاد کنم و فراموش نکنم که امنیت امروزم رو مدیون تو و همراهانت هستم! نام پرافتخار تو در تاریخ ایران ثبت خواهد شد و گمان نمیکنم به این زودی ها قهرمان دیگه ای برای این کشور پیدا بشه که بتونه اسم تو رو کمرگ کنه! شهادتت مبارک و جات در بهترین جای بهشت! گمان میکنم اونجا که خدا آدم رو خلق کرد و ملائک اعتراض کردن، منظور خدا از اصرار بر آفرینش آدم، خلقت انسانی مثل تو بود! تو امنیت، اقتدار و عزت ملی رو توی این شرایط سخت امروز خاور میانه به کشور ما برگردوندی و باعث شدی حداقل برای همین دو سه سالی که بودی و پشتمون به بودنت گرم بود، حس غرور، قدرت، امنیت و اقتدار داشته باشیم. روحت شاد پدر امنیت ایران!