چرا بداخلاق و بی فرهنگ شدیم؟

دلیلی برای خوشحالی در این مملکت وجود ندارد!!!

دلیلی برای ناراحتی در این مملکت وجود ندارد!!!

توی کوچه و خیابون که راه میری، همه از اوضاع بد مملکت مینالن و بد میگن! و تقریبا هیچکس از شرایط راضی نیست! راننده ها بی اعصاب و پرخاشگر شدن! همسایه ها از حال هم بی خبرن و از هم فرار میکنن مبادا یه سلام به همدیگه بدن! مغازه دارا دیگه نسیه نمیدن! و خلاصه همه چیز حکایت از اون داره که اوضاع خیلی خرابه! اما وقتی خوب نگاه میکنم و اگر منطقی باشم، خب باید یه مقایسه بکنم ببینم الان چی داریم و مثلا بیست سال پیش چی داشتیم! چی عوض شده که مردم اینقدر بی اخلاق و خودخواه شدن؟ واقعا چی عوض شده؟ یادم هست بیست سال پیش برای خریدن یه بسته مدادرنگی شش تایی کوچیک (کوچیک یعنی حدود 10 سانتی) 25 تومن پول نیاز بود!! این مال زمانیه که هنوز سکه 25 تومنی هم نیومده بود! یادم هست که چندین ماه از جلوی مغازه ای که این مدادرنگی رو تو ویترینش گذاشته بود رد میشدم و با حسرت به اون بسته که پولش فراهم نمیشد نگاه میکردم! به ارث رسیدن لباسهای برادر یا خواهر بزرگتر به کوچکترها که برای همه بچه های اون زمان آشناست! کی تو خونه اش ماشین داشت؟ اگر کسی اون زمان موتور داشت لاکچری بود! موبایل نبود و اینترنت نبود! حتی تلفن توی خیلی از خونه ها نبود! گاز نبود و مردم با کپسول غذا میپختن! کیف نداشتیم و با کش کتابامونو میبستیم میرفتیم مدرسه! اما آرامش داشتیم و نگران آینده نبودیم! عروسیها توی حیاط همسایه ها برگزار میشد و هزینه تالار و میوه و چی و چی نمیشد! عروسها و دامادها اینقدر چشم و هم چشمی نداشتن و مخارج فوق العاده کم بود! غذاها بسیار ساده بود و کمتر کسی پولش رو خرج رستوران و کافه میکرد! قرمه سبزی جزء غذاهای لوکس بود و ماهی شاید دو سه بار میتونستیم غذاهایی مثل قرمه سبزی، قیمه یا آبگوشت بخوریم. میوه خیلی کم و فصلی بود و همه اینها بود. اما ارامش داشتیم و نگران آینده نبودیم.

امروز چه شرایطی داریم و دختر من و فرزندان شما که امروز همسن 20 سال پیش ما هستن چه شرایطی دارن؟ چند دست لباس نو و چند دست کیف و مدادرنگی دارن؟ چند نوع اسباب بازی و دوچرخه، اسکیت، لگو، ماشین و موتور، حوله شخصی، اتاق شخصی و ... و ... دارن؟ امروز توی هر خونه حداقل یک ماشین پیدا میشه و میشناسیم کسانی رو که هر عضو خانواده شون یک ماشین یا موتور دارن! همه موبایل گرون دارن و همه اینترنت در اختیارشونه! تنقلات به فراوانی مصرف میشه و مصرف لوازم ارایشی سر به فلک زده! خانمها ماه به ماه لباس عوض میکنن و ماهی چند بار رستوران و کافه میرن! بچه ها حسرت چیزی به دلشون نمی مونه! اما هیچکس آرامش نداره و همه نگران آینده ان! نظر شما چیه؟ چی این وسط عوض شده؟ آیا درامد مردم کم شده؟ آیا گرانی هست؟ پس چرا این همه رفاه داریم؟ کسانی که کشورهای اروپایی و ترکیه و ژاپن رفتن میدونن که مردم این کشورها چقدر در مضیقه هستن! چقدر مثل ساعت باید کار کنن تا بتونن تفریح کنن! کجا توی آلمان مردم اینقدر ماشین دارن؟ و کجا آب و برق و گاز رو مثل ما آزادانه و مفت مصرف میکنن؟ کجای دنیا میوه به این فراوانی هست؟ چرا آرامش نداریم؟ این مشکل خود ماست و برای کشور هیچ اتفاقی نیفتاده! در واقع مردم حریص و اشرافی شدن! تحریم و جنگ اقتصادی بیشتر از اون که روی وضعیت اقتصادی ما تاثیر بذاره، فرهنگ، اخلاق و خلق و خو و روان ما رو درگیر کرده! و فرهنگ و ارشادی که ما براش یک وزارتخانه و کلی خدم و حشم داریم، ظاهرا تنها وظیفه خودش رو مجوز دادن به آلبوم خوانندگان و فیلمهای سینمایی میدونه و در بقیه موارد وظیفه ای نداره! دیگه این حرف جدیدی نیست که اگر میخواید یک ملت رو به عقب برگردانید فرهنگ و آموزش و اخلاق مردم اون کشور رو مورد حمله قرار بدید و هیچ نیازی به حمله نظامی نیست. مملکتی که در اون اجر و قرب و محبوبیت یک فوتبالیست یا بازیگر بیشتر از معلم و استاد دانشگاهش هست رو باید فاتحه اش رو خوند. من چکار میتونم بکنم که قدمی در جهت بهبود فرهنگ مردمم بردارم؟ چجوری باید به مردم فهموند که آشغال نریختن توی خیابون و بیعت و کنار دریا و جنگل به نفع همه مردم اون کشوره و اگر همه اینجوری فکر کنن کشور گلستان میشه؟ چطور باید فهموند که تا ارز و طلا گرون شد نریزن توی صرافی ها و درگیر خرید سکه و ارز نشن! چه باید کرد که تا زلزله شد همه چیزو گرون نکنن؟ چکار باید کرد که توی کوچه و خیابون لبخند بزنن و با هم مهربون باشن؟ پشت فرمون فحش ندن و بی قانونی نکنن! چه باید کرد؟ هنوز خیلی از کشورها فکر میکنن که ما ایرانی ها زندگی اشرافی داریم و باید از خیلی از رفتارهامون دست برداریم. از مخارج عملهای زیبایی آنچنانی تا مراسم عروسی عجیب و غریب تا چند ماشینی و مصرف گرایی تو حوزه آب و برق و گاز و سوخت و ...! اما خودمون ظاهرا قبول نداریم اینو! من معتقدم میتونیم در همین شرایط به ظاهر سخت که خیلیا میکن دیگه هیچ دلیلی برای خوشحالی تو این مملکت وجود نداره، محکم بایستیم و عکس این جمله رو بگیم! با این همه رفاه و خوشی، واقعا هیچ دلیلی برای ناراحتی و یاس تو این مملکت وجود نداره! فقط باید دید خودمون به زندگی رو عوض کنیم و به اخلاق، فرهنگ، رعایت اصول شهروندی، و دید اجتماعی در مقابل خودخواهی برگردیم.